Όταν δίνεται η ευκαιρία στους μαθητές μας να εκφραστούν, δημιουργούν μικρά αριστουργήματα όπως τα παρακάτω…

Γ. Παπουτσή

 

Εβελίνα Αγγελή Β1

a00001

 

a00002

                                                                                                                             

 

«Ένα μικρό αγόρι, ένας νεαρός»

Βασισμένο στο κείμενο «Η επιστροφή του Αντρέα» του Ηλία Βενέζη

Ένα μικρό αγόρι, τρέχει στον κάμπο. Παίζει κρυφτό για να διασκεδάσει. Σημαδεύει με τους βόλους του τους βόλους των άλλων παιδιών. Πέφτει στο χορτάρι και γελάει και σηκώνεται και ξαναπέφτει και ξαναγελάει. Απολαμβάνει τον ήχο των τύμπανων και των έγχορδων. Προσποιείται ότι είναι ένας ήρωας. Γυρίζοντας σπίτι, δεν κρατιέται να πει τα νέα του και ανυπομονεί να τον ρωτήσει η οικογένειά του για την μέρα του. Έχει κάθε διάθεση για παραμύθια και ονειρεύεται να φτιάξει τα δικά του. Το βράδυ κοιτάει τα άστρα από το παράθυρο, ξαπλωμένος στο ζεστό του κρεβάτι και ανυπομονεί να βγει ο ήλιος για να βρει τουςφίλους του το επόμενο πρωί.

Ένας νεαρός τρέχει στην πεδιάδα. Παίζει κρυφτό για να επιβιώσει. Σημαδεύει με το όπλο του τους ανθρώπους απέναντί του. Πέφτει στο χώμα και κλαίει και σηκώνεται και ξαναπέφτει και ξανακλαίει. Τρέμει τον θόρυβο που κάνουν τα όπλα και τις κραυγές που αφήνουν οι άνθρωποι. Προσποιείται ότι είναι καλά. Επιστρέφοντας σπίτι, είναι άφωνος και φοβάται τις ερωτήσεις των ανθρώπων του. Απεχθάνεται τα παραμύθια και φτιάχνει το δικό του από ανάγκη. Το βράδυ, μένει άγρυπνος και σκέφτεται όλους όσους πια χαθεί και αυτούς που μπορεί να μην είναι εκεί το επόμενο πρωί.

Το μικρό αγόρι είναι ο νεαρός. Αλλά ο νεαρός δεν είναι το αγόρι. Γιατί το αγόρι κατέχει αυτά που θα τον κάνουν νεαρό. Αλλά ο νεαρός έχει χάσει αυτά που τον κάνουν μικρό αγόρι. Για πάντα.

 

Εβελίνα Αγγελή Β1

 

Τα αισθήματα σε χρώματα

                                                                                                                                        

κόκκινο : θυμός διότι όταν κοιτώ την φωτιά, που κόκκινη σαν αίμα είναι, μου θυμίζει μια θυμωμένη ψυχή που πολεμά.

γαλάζιο : γαλήνη διότι όταν κοιτώ τον ουρανό, γαλάζιο και απέραντο,τα συναισθήματά μου ισορροπούν.

πράσινο : χαρά διότι όταν κοιτώ την φύση με τα πράσινα δέντρα, νιώθω χαρούμενη που ζω σε αυτόν τον κόσμο.

γκρι : μελαγχολία διότι γκρί είναι τα σύννεφα της καταιγίδας που θα μου στερήσουν το γαλάζιο.

μαύρο : φόβος διότι όταν φοβάμαι, κλείνω τα μάτια μου και όταν τα κλείνω , τα πάντα σκοτεινιάζουν.

μπλε : στεναχώρια διότι μπλε φαντάζομαι τα δάκρυα όταν ζωγραφίζω.

πορτοκαλί : ζωντάνια διότι πορτοκαλί είναι ο ουρανός στη δύση του ηλίου.

καφέ : μίσος διότι δεν μου αρέσει το καφέ,ακριβώς όπως το μίσος.

ροζ : εμπιστοσύνη διότι το ροζ είναι ένα χρώμα ωραίο , που όμως δεν το χρησιμοποιούν πολλοί.

μοβ : παιχνιδιάρικα συναισθήματα διότι το μοβ είναι το αγαπημένο χρώμα της κολλητής μου, και όταν το βλέπω την σκέφτομαι.

λευκό : αγάπη διότι η αγάπη μπορεί να έχει όλα τα συναισθήματα και το λευκό περιέχει όλα τα χρώματα. Απλά τα βλέπουμε μόνο κάτω απο συγκεκριμένες συνθήκες.

Ζαλαχώρη Νεφέλη Β1

 

Το ημερολόγιο του Αντρέα

Βασισμένο στο κείμενο «Η επιστροφή του Αντρέα» του Ηλία Βενέζη

Άγγελε,φίλε μου,

ελπίζω να είδες την χαρά της μητέρας σου όταν της είπα πως θα γυρίσεις. Η έκφρασή της ήταν τόσο αγνή , που για λίγο και εγώ θα πίστευα τον ερχομό σου. Μακάρι να ήσουν εδώ, να ήξερα πως έχω κάποιον που με καταλαβαίνει. Τα ψέμματα που λέω, γίναν οι εφιάλτες μου την νύχτα, ενώ η απουσία σου μου έχει πυροβολήσει την καρδιά. Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν απο εδώ για το πώς νιώθω, για αυτό τα λέω σε εσένα, βασικά στον εαυτό μου... Αφού εσύ κατάφερες να γλυτώσεις απ΄τα βάσανα της δουλείας...Δεν βλέπω πια τίποτα καλό στην ζωή μου. Για αυτό δεν φταίει μόνο η κακομεταχείριση που έχει υποστεί το σώμα και η ψυχή μου, αλλά και τα όνειρα που σαν πεφταστέρια εξαφανίστηκαν. Πολλές φορές εύχομαι να μην είχα προλάβει τον πόλεμο, έτσι τουλάχιστον θα πέθαινα ως άνθρωπος, ενώ τώρα είμαι αναγκασμένος να συνεχίσω άδειος, χωρίς ελπίδα. Ξέροντας πως μόνο ο θάνατος με περιμένει. Σου υπόσχομαι πως θα γράψω και αύριο, ίσως μετά το παραμύθι, που όπως σου είπα χθες, έγεινε συνήθεια κάθε νύχτας. Καληνύχτα φίλε μου.

Ζαλαχώρη Νεφέλη Β1

 

Εργασία με αφορμή το κείμενο του Η. Βενέζη, Η επιστροφή του Αντρέα

Να γράψετε μια παράγραφο (100 λέξεις) σαν να είστε ο Αντρέας που γράφει κάποιο βράδυ τις σκέψεις του.

Κάθε βράδυ ξυπνάω από τον ίδιο εφιάλτη. Είμαι μαζί με τον αγαπημένο φίλο μου τον Άγγελο, είμαστε αιχμάλωτοι από τους Τούρκους και προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Καθώς τρέχουμε, εγώ προχωράω σε έναν ανοιχτό δρόμο, ενώ ο Άγγελος πέφτει κάτω από την πείνα και τις κακουχίες και μένει πίσω.

Το πρωί που ξυπνάω νιώθω άδειος και δυστυχισμένος, γιατί νιώθω λύπη για τον Άγγελο που δε θα γυρίσει πια. Βλέπω τα μάτια της μάνας του να με παρακαλούν να της πω για τον Άγγελο και εγώ συνεχίζω να της λέω ψέματα. Πόσο σκληρός είναι ο πόλεμος! Πόσο άδειος νιώθω μέσα μου! Τι θα πω σε αυτές τις μητέρες;

Το μόνο που μου απομένει είναι να συνεχίσω το παραμύθι και την άδεια μου ζωή.

                                                                     Δανάη Ψύχα

 

Κύπρου & Ιωνίας 4
ΤΚ 15669, Παπάγου
Τηλ  : 2106540786
Φαξ : 2106532325
email: 1gympapagou@sch.gr

JSN Epic is designed by JoomlaShine.com