Τα παιδιά δημιουργούν εμπνεόμενα από την Ιλιάδα

 

 

 

«Τρωαδίτισσα Μάνα»

 

Κάθε ζημιά στα τείχη χτυπάει και την καρδιά μου. Δεν αντέχω ούτε να σκέφτομαι τι συμβαίνει έξω από τη πόλη. Αχ, ας υπήρχε ένας τρόπος να σταματήσουν οι σκοτωμοί. Σχεδόν μυρίζω το σκούρο κόκκινο αίμα που απορροφάει το χώμα και αναρωτιέμαι πότε θα ξεδιψάσει. Τον Έκτορά μου να μου έχουν καλά οι θεοί. Για αυτόν, πρέπει να μείνω δυνατή.

«Αφού ο πατέρας είναι ο πιο δυνατός πολεμιστής της Τροίας,» ξεκίνησε η εξάχρονη Πηνελόπη γελώντας, «τότε εγώ θα γίνω όμορφη σαν την Ωραία Ελένη!»

Από τα πέντε της χρόνια που έμαθε πως ο πατέρας της είναι συνονόματος με τον πιο τρανό της Τροίας, τον φωνάζει κι αυτόν έτσι: Τρανό. Τι ωραία να είσαι παιδί σε μια τέτοια περίοδο. Δεν έχεις να ανησυχείς, δεν σε ενδιαφέρει ο κόσμος γύρω σου και όλα είναι τόσο απλά μέσα από τα μάτια σου.

Ίσως φταίω εγώ, όμως. Χρόνια η μάνα μου μου έλεγε «Ίριδα, μην ανησυχείς τόσο.» ή «Υπερβάλεις κορίτσι μου. Χαλάρωσε.» Λάθος δικό μου ή όχι, εξακολουθώ να ανησυχώ. Είμαι σίγουρη πως άμα ζούσε ακόμα η μητέρα μου, θα έλεγε να ηρεμήσω, όπως πάντα έκανε.

Χαμογέλασα στην Πηνελόπη λέγοντας της «Ναι γλυκιά μου. Πιο ωραία κι από την Ωραία Ελένη θα γίνεις!» κι εκείνη ζητωκραυγάζει και χαμογελά.

Το χαμόγελο μου είναι ψεύτικο. Ανάγκασα τον εαυτό μου να το κάνει. Αν υπήρχε κάποια άλλη γυναίκα στο δωμάτιο, θα μπορούσε να δει την απελπισία στα μάτια μου.

Για την Πηνελόπη όμως θα χαμογελάσω. Ένα μικρό κοριτσάκι είναι. Δεν της αξίζει αυτή η κατάσταση. Ο πόλεμος είναι κάτι που δεν μπορεί να κατανοήσει.

Αφήνω έναν αναστεναγμό και ξεφύγει από το στόμα μου, γαργαλώντας τα χείλη μου. Χαλαρώνω τους ώμους μου και κοιτάω έξω από το παράθυρο όσο σκέφτομαι όλα αυτά. Τελικά, επιστρέφω στο κεντητό μου. Μόνο να περιμένω και να παρακαλώ τους Θεούς μπορώ.

Εβελίνα Αγγελή,  Β1

 

(Xωρίς τίτλο)

 

Ένας τρομερός στόλος χιλίων πλοίων

Πλέει με τους νότιους ανέμους

Μία φοβερή κραυγή πολέμου γεμίζει τον αέρα

Καθώς τα πλοία ορμίζουν στην στεριά

 

150.000 αδίστακτοι πολεμιστές

Με σπαθιά κοφτερά και ασπίδες γερές

Ορμάνε στο χωριό διψασμένοι,

Για δόξα πλούτη και αίμα.

 

Έρχεται η μεγάλη βροντή

Κάθε άντρας ας ετοιμαστεί.

Εδώ κρίνεται η αξία σας.

Τώρα γεννιούνται οι ήρωες.

 

Ένα σύννεφο από βέλη κρύβει τον ήλιο,

Ένα σύννεφο από ξύλο και θανατηφόρο ατσάλι.

Ένα σύννεφο που βρέχει θάνατο,

στους γενναίους Αχαιούς.

 

Οι Αχαιοί μπήκαν στο χωριό

Δεν υπάρχει επιστροφή

Η μάχη έχει ήδη χαθεί

Η μοίρα σφραγίστηκε μαύρη.

 

Τρομεροί πολεμιστές οργώνουν τη γη

Κλέβουν ό,τι άξιο,

Σκοτώνουν κάθε άντρα.

Όποιος αντισταθεί, τον περιμένει ο θάνατος

Όποιος τρέξει δεν θα φτάσει μακριά

 

Κανένα εμπόδιο για τους Αχαιούς

Αφήνουν πίσω μόνο πτώματα και στάχτη.

Φεύγουν, πλούσιοι πια,

Καθώς ο καπνός υψώνεται στον αέρα.

Αστέριος Ζάχαρης, Β1

 

 

Ο Αχιλλέας και ο πόλεμος της Τροίας

 

Ο Αχιλλέας πριν για την Τροία αναχωρήσει

την Θέτιδα έσπευσε για να αποχαιρετήσει

κι’ εκείνη πριν τελικά το αντίο ξεστομίσει

του έθεσε ένα δίλημμα για να της απαντήσει.

 

Είτε στην Τροία θα πάει και δεν θα γυρίσει

μα η φήμη κι’ ιστορία του ποτέ της δεν θα σβήσει

είτε πολλά χρόνια στη Φθία οικογένεια θα κάνει

όμως στην Τροία δεν θα πάει για να πεθάνει.

 

Ο Αχιλλέας αποφάσισε να γίνει ξακουστός

και για την Τροία κίνησε κι’ όλος του ο στρατός

νίκες απέφερε πολλές στους Αχαιούς

μα λάφυρα μοιράζονταν μόνο στους στρατηγούς.

 

Έτσι μια μέρα ο Αχιλλέας εξοργίστηκε

και μακριά από τον πόλεμο τραβήχτηκε

γιατί ο Αγαμέμνονας του πήρε τη χαρά του

παίρνοντας τη Βρισηίδα από την αγκαλιά του.

 

Κι’ αφού ο Ατρείδης έφταιγε

που οι Τρώες παίρναν νίκες

οι Αχαιοί του εύχονταν

να κλαίει απ’ τις πίκρες.

 

Ο Αχιλλεύς το χάρηκε

γιατί το ΄χε ζητήσει

οι Αχαιοί να τον ζητούν

κι’ αυτός να μην γυρίζει.  

 

Ο Πάτροκλος σκοτώθηκε

μα έπεσε ανδρείος

κι’ ο Έκτορας χτυπήθηκε

και σφάχτηκε ο θείος.

 

Κι’ αφού ο Έκτορας συνάντησε τον Άδη

και για την Τροία έπεσε το ζοφερό σκοτάδι

οι Τρώες είχαν πια απελπιστεί

ενώ από τους Αχαιούς ηχούσε πανηγυρική κραυγή.

 

Και κάπου εκεί στα 10 χρόνια

έγινε μαύρο και το χώμα

της Τροίας που είχε πια καεί

ολοσχερώς καταστραφεί.

 

Μα λίγο πριν στη Φθία ξαναπάει

η φτέρνα του Αχιλλέα ματώθηκε και πάει

έτσι αυτός έγινε ευθύς φθαρτός

κι’ έτσι σκοτώθηκε ο ήρωας ο ιδανικός.

 

Χιλιάδες ήταν οι νεκροί

Έλληνες, Τρώες και λοιποί

Και όλα αυτά για μια γυναίκα

Που απλώς δεν ήτανε πιστή.

Έλενα Σκεπαρνιά, Β3

 

 

1

 

2

 

3

 

4

 

 

Κύπρου & Ιωνίας 4
ΤΚ 15669, Παπάγου
Τηλ  : 2106540786
Φαξ : 2106532325
email: 1gympapagou@sch.gr

JSN Epic is designed by JoomlaShine.com