Ένας πίνακας, χίλιες λέξεις…

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές/τριες των τμημάτων Α1 και Α2 άντλησαν έμπνευση από τον πίνακα του Γ. Σαλταφέρου και έγραψαν τις δικές τους ιστορίες.

1

 Γ. ΣΑΛΤΑΦΕΡΟΣ, ALL YOU NEED IS LOVE

 

  • ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΚΑΙ  ΑΝΤΛΩΝΤΑΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ  ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΝΑ   ΑΦΗΓΗΘΕΙΤΕ  ΜΙΑ ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΟΔΗΓΙΕΣ .
  • ΑΦΗΓΗΤΗΣ : ΟΜΟΔΙΗΓΗΤΙΚΟΣ

ΕΠΙΛΕΞΤΕ …………………………………..  …………………………………..   …………………………………………

  • ΧΡΟΝΟΣ

ΑΡΧΗ                                                     ΜΕΣΗ                                                            ΤΕΛΟΣ

 

  • ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ: ΑΦΗΓΗΣΗ, ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
  • ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
  • ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΤΟΠΟ, ΗΡΩΕΣ
  • ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ ( ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΚΟΡΥΦΩΣΗ, ΛΥΣΗ)
  • Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

             ( ΤΟΠΟΣ, ΧΡΟΝΟΣ, ΠΡΟΣΩΠΑ, ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ )

ΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: ΑΟΡΙΣΤΟΣ Η ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ

     Κ. Μητσικώστα

 

Α1

Στεφανία – Εμμέλεια  Δούβα  

Είναι Πέμπτη πρωί , μια συνηθισμένη μέρα και είμαι στο πάρκο με το αφεντικό        μου. Ωχ!!! Με φωνάζει το αφεντικό μου. Ξέρετε τι θυμήθηκα ; Θυμήθηκα τις δραματικές εκείνες μέρες που βίωνα , αφού με είχε πάρει ο μπόγιας από την  οικογένειά μου.

Ήταν μια συννεφιασμένη μέρα , το θυμάμαι πολύ καλά , ξύπνησα στη ζεστή αγκαλιά των γονιών μου , κάτω από ένα παγκάκι. Με ξύπνησε ο διαπεραστικός ήχος μιας κόρνας ενός αυτοκινήτου , από έναν κλασσικό βιαστικό πολίτη. Μετά σηκώθηκα να τεντωθώ και για να πιώ νερό από έναν λάκκο που είχε δημιουργηθεί από την χθεσινή δυνατή βροχή. Έπειτα τρέχοντας γύρισα πίσω για να μην βρέχομαι. Ήμουν ένα αδέσποτο στην πόλη και όπως καταλαβαίνετε τα αδέσποτα δεν έχουν καλή κατάληξη ή μάλλον τα περισσότερα. Ζούσα ένα δράμα ,οι άνθρωποι μας κλοτσούσαν , δεν είχαμε να φάμε , κρυώναμε. Μάλιστα, λόγω καιρικών συνθηκών ένα από τα πέντε αδέρφια μου δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει το κρύο και δυστυχώς πέθανε. Έτσι για να μην ξανασυμβεί αυτό είμαστε μαζεμένοι και κάποιες φορές πηγαίνουμε να βρούμε τροφή.

Να λοιπόν πως κατέληξα στα χέρια του μπόγια , περνούσα τον δρόμο για να βρω τροφή στον πλησιέστερο κάδο , αλλά δεν είδα το φορτηγάκι του, μόνο άκουσα δυστυχισμένες κραυγές των υπόλοιπων αιχμαλωτισμένων σκυλιών. Άπλωσε το χέρι του και με πέταξε σε ένα μεγάλο σιδερένιο κουτί. Με έβαλε μέσα στο φορτηγάκι και ξεκινήσαμε για το κέντρο ζώων.

Όταν φτάσαμε έριξα μια ματιά γύρω και είδα χιλιάδες ζώα να είναι κλειδωμένα και να γαβγίζουν. Δεν μου φαίνονταν καθόλου χαρούμενα. Έμεινα εκεί δύο μέρες. Την τρίτη μέρα ήρθε ένας κύριος ξεχωριστός από τους άλλους ήταν ψηλός , αδύνατος , καλοντυμένος και είχε ένα θερμό χαμόγελο. Από ότι κατάλαβα ήρθε για να πάρει σκύλο. Είχα την καλή τύχη να πάρει εμένα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα το πιο ευτυχισμένο πλάσμα στο κόσμο. Κατόπιν με άρπαξε και με αγκάλιασε. Με πήγε σπίτι του και έμεινα εκεί ένα χρόνο. Όμως ένιωθα την καρδιά μου σπασμένη στα δύο , δε λέω περνούσα πολύ ωραία εκεί αλλά κάτι μου έλειπε.

  Η μέρα που τα άλλαξε όλα. Καθόμουνα στο πάνω στο τραπέζι , στο μπαλκόνι του σπιτιού , όταν ….Άκουσα γαβγίσματα, το αφεντικό μου με φώναξε να δω κάτι σκυλιά ολόιδια με εμένα. Τα αναγνώρισα αμέσως, ήταν η οικογένειά μου. Και να πως είμαι πια χαρούμενος που ξαναενώθηκε η καρδιά και η οικογένειά μου!!!

 

                                                                                                     

 

Γάλλος Ζώης

H  ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

     Γειά σας, είμαι ο Φλάφυ και θα σας διηγηθώ μια ιστορία που  μου συνέβη πριν από λίγο καιρό. Ήταν μια συνηθισμένη μέρα και η αφεντικίνα μου είχε μία δουλειά, έτσι ανέθεσε στο αφεντικό μου κάποιες αγγαρείες. Το αφεντικό μου όμως το πήρε ο ύπνος. Προσπάθησα να το ξυπνήσω αλλά τίποτα. Έτσι για να μην την πληρώσει αποφάσισα να κάνω, όσο μπορώ, μόνος μου τις αγγαρείες. Έτσι πήρα, όπως είχα δει να κάνουν και τα αφεντικά μου, τα πιάτα, και αφού γέμισα τον νεροχύτη, τα πέταξα μέσα.

Έριξα και σαπούνι, έπιασα το σφουγγάρι και άρχισα να το κουνάω μέσα στη σαπουνάδα γύρω γύρω, καθαρίζοντας ό, τι μπορούσα. Μετά πήγα στο μπάνιο όπου πήρα μερικά ρούχα και τα πέταξα μέσα στο πλυντήριο. Πάτησα κάτι κουμπιά και έφυγα.

Έπειτα κατευθύνθηκα προς το μπαλκόνι. Εκεί ήταν κάποια άλλα ρούχα. Τα πήρα και τα έβαλα πάνω στην απλώστρα. Στην συνέχεια πήγα στο υπνοδωμάτιο. Εκεί το κρεβάτι ήταν ξεσκέπαστο. Πήρα το σεντόνι και μετά από αρκετή προσπάθεια το έβαλα πάνω στο κρεβάτι. Τέλος, πήρα τη σφουγγαρίστρα και άρχισα να σφουγγαρίζω από εδώ και από εκεί. Μόλις τελείωσα ξάπλωσα και εγώ στο κρεβατάκι μου για να κοιμηθώ.

     Δεν πρέπει να είχα κοιμηθεί πάνω από δέκα λεπτά όταν με ξύπνησαν οι κραυγές της αφεντικίνας μου όταν είδε το πλυντήριο να είναι έτοιμο να εκραγεί, τα σπασμένα πιάτα, το σκισμένο σεντόνι, τα ρούχα να πετάνε στον αέρα.

 Τέλος πετάχτηκα από τις φωνές πόνου που έβγαλε όταν έπεσε γλυστρώντας στο βρεγμένο πάτωμα γύρω στις πέντε με έξι φορές. Το μόνο που είχα καταφέρει ήταν η αφεντικίνα μου να μην αναθέσει ξανά καμία αγγαρεία στο αφεντικό μου.

 Τελικά δεν τα πήγα και άσχημα.

                                                               

 

Α2

 

Αθανασία Μαργώση

 

   Ποτέ δεν συμπάθησα αυτό το σκύλο, από όταν ήρθε στο σπίτι μόνο σε μπελάδες με έβαζε και όλοι ασχολιόντουσαν με αυτόν και με είχαν ξεχάσει. Όμως το αφεντικό μου τον αγαπούσε πολύ. Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή.

   Πριν από μια εβδομάδα, περίπου, καθόμουν και λιαζόμουν όπως πάντα. Το αφεντικό μου ήταν στη δουλειά και για ένα περίεργο λόγο είχε πολύ ησυχία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες μέρες, όμως δεν έδωσα σημασία και αποφάσισα να κοιμηθώ. Ο ύπνος μου δεν κράτησε πολύ, επειδή ξύπνησα απ’ τις φωνές και τα κλάματα του αφεντικού μου. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να φεύγει το αφεντικό μου, μαζί με το σκύλο. Δεν κατάλαβα πολλά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είχε συμβεί κάτι πολύ κακό, για πρώτη φορά έβλεπα το αφεντικό μου τόσο στεναχωρημένο. Όταν γύρισε ήρθε μόνο του, χωρίς το σκύλο και έδειχνε πολύ αναστατωμένος.

   Οι μέρες περνούσαν γρήγορα και όσο περνούσαν ο σκύλος άρχισε να μου λείπει – μου έλειπαν τα πειράγματα του, ακόμα και το γάβγισμά του. Οι μέρες «κύλησαν» και φτάσαμε στο σήμερα, ο σκύλος ακόμα δεν έχει γυρίσει και έχω αρχίσει να ανησυχώ τόσο για τον σκύλο, όσο και για το αφεντικό μου.

   Ελπίζω να γίνει καλά σύντομα και να επιστρέψει, γιατί το σπίτι, τελικά είναι άδειο χωρίς αυτόν.

 

 

                                                                                                                

 

Αγγελική Κοντακιώτη   

ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ

 Κοντεύουν τα Χριστούγεννα και αποφασίσαμε με το αφεντικό μου, τον Γιώργο, ότι ήρθε η ώρα να στολίσουμε το σπίτι. Λατρεύω τα Χριστούγεννα! Είναι η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου! Τώρα θα αναρωτιέστε πώς ένας σκύλος ξεχωρίζει τις εποχές και γιατί να του αρέσουν τα Χριστούγεννα; Θα σας απαντήσω αμέσως!  Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

 Ήμουν σχεδόν νεογέννητο κουταβάκι. Απ’ όσο θυμάμαι, είχα πολλά αδερφάκια, έτσι το σπίτι που γεννηθήκαμε δεν μπορούσε να μας κρατήσει όλους. Γι’ αυτό μας πήγαν σε ένα άλλο μέρος, σαν σπίτι, αλλά δεν ήταν σπίτι. Σίγουρα σας λέω, δεν υπήρχε περίπτωση ένα σπίτι να είχε μέσα τόσα ζώα. Ψαράκια, ποντικάκια, γατούλες, κουνελάκια, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε! Εγώ βέβαια δεν έμεινα πολλές μέρες σε αυτό το μέρος και είμαι τυχερός θα έλεγα, γιατί δεν θα άντεχα άλλο πίσω από αυτή την περίεργη τζαμαρία. Όταν με πήραν από εκεί με έβαλαν σε ένα κουτί και μάλλον μπήκα σε ένα… περιμένετε λίγο να θυμηθώ την λέξη… αυτο-κί, αυτο-νί… κάπως έτσι το λένε η άνθρωποι. Αυτό το αυτο-κάτι, λοιπόν, με πήγε στον προορισμό μου. Το μόνο που θυμάμαι μετά ήταν να με τοποθετούν στο πάτωμα και να περνάω όλη τη νύχτα μέσα στο κουτί. Όμως άξιζε τον κόπο! Το επόμενο πρωί βγήκα από το κουτί. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι να βλέπω ήταν ένα πελώριο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μετά είδα ένα παιδάκι. Ήταν εννιά χρονών και φαινόταν πολύ χαρούμενο που ήμουν στο σπίτι του. Μου είπε ότι ήμουν δώρο κάποιου Άγιου Βασίλη, αλλά δεν έδωσα σημασία, γιατί ήμουν και εγώ πολύ χαρούμενος. Αμέσως κατάλαβα ότι είναι ο καινούριος μου ιδιοκτήτης. Παίζαμε όλη τη μέρα! Έτσι ο μικρός Γιωργάκης, που τώρα βέβαια έχει μεγαλώσει, ολόκληρος άντρας έχει γίνει, με αγαπάει πάρα πολύ, όπως και εγώ αυτόν και είμαστε αχώριστοι φίλοι.  Καταλάβατε τώρα γιατί λατρεύω τόσο τα Χριστούγεννα; Φεύγω όμως τώρα! Με φωνάζει ο Γιώργος να βάλω το αστέρι στο δέντρο.  

 

                                   

     

Κωνσταντίνα Κουλουμπίνη

Είμαι η Μόλυ και θα σας διηγηθώ την ιστορία που μου άλλαξε την ζωή. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή.

     Όλα ξεκίνησαν όταν μία παγωμένη μέρα του χειμώνα ήμουν για άλλη μια φορά μόνη μου. Μέσα στο χαρτόκουτο όπου και μένω , καλυμμένη με χιόνι από πάνω μέχρι κάτω κρύωνα και πεινούσα. Ζητούσα απελπισμένα ένα ζεστό σπίτι και μια φουσκωτή, γεμιστή γαλοπούλα. Να μπω κι εγώ στο πνεύμα των Χριστουγέννων !

      Ξαφνικά  είδα  έναν κύριο και μία κυρία να στέκονται μπροστά μου και να συζητάνε για την υιοθεσία μου. Λέγανε πως είμαι πολύ όμορφη και πως χρειαζόντουσαν κι άλλο ένα μέλος για την οικογένειά τους αφού δεν είχαν παιδί. Εγώ ήμουν κατενθουσιασμένη που κάποιος ήθελε να με υιοθετήσει επιτέλους ! Το ζευγάρι με πήρε στην αγκαλιά του προσεκτικά και με πήγε στο αμάξι του. Αχ ! Φαινόντουσαν τόσο καλοί άνθρωποι ! Μου συστήθηκαν κιόλας. Ήταν ο κύριος και η κυρία Κλαρκ. Κατά την διάρκεια της διαδρομής σκεφτόντουσαν πώς να με ονομάσουν. « Έχω όνομα. Μόλυ με λένε και μου αρέσει το όνομά μου.» τους έλεγα. Αλλά εκείνοι συνέχιζαν να σκέφτονται , αφού δεν καταλαβαίνουν την γλώσσα μου. « Το βρήκα ! Πατρίτσια θα την ονομάσουμε. Είναι τέλειο !» Η κυρία Κλαρκ συμφώνησε. Ανατρίχιαζα κάθε φορά που το άκουγα ! Μα τι απαίσιο όνομα ήταν αυτό ; Δεν έδωσα όμως και πολύ σημασία αφού η ανυπομονησία μου να γίνω μέλος της οικογένειας Κλαρκ ήταν πολύ μεγάλη !

      Είχε περάσει μία εβδομάδα από τότε και μέρα με την μέρα οι ιδιοκτήτες μου γινόντουσαν όλο και πιο ψυχροί και απόμακροι μαζί μου. Κάθε μέρα μου δίνανε μόνο ένα μπολ γάλα και λίγο ψάρι άμα είχαν κέφια. Δεν με άφηναν να ανεβαίνω πάνω στον καναπέ γιατί λέγανε πως θα τους τον γέμιζα τρίχες. Κάθε βράδυ με έβαζαν να κοιμάμαι σε ένα σκληρό , μικρό στρώμα χειρότερο και από το χαρτόκουτο. Επίσης δεν άνοιγαν σχεδόν ποτέ τα φώτα ή την θέρμανση παρά μόνο άναβαν κεριά  γιατί ισχυρίζονταν πως αφού ζούμε σε εποχή κρίσης πρέπει να κάνουμε οικονομία. Εγώ δεν ήξερα καν τι σήμαινε κρίση ή οικονομία. Πάντως η συμπεριφορά τους ήταν αδικαιολόγητη. Τέλος έλειπαν συνέχεια από το σπίτι και με άφηναν μόνη μου αντί να ευχαριστηθούμε τα Χριστούγεννα μαζί. Με λίγα λόγια δεν δεχόμουν την κατάλληλη αγάπη και φροντίδα που περίμενα. Ήταν σαν να μένω με δύο Σκρουτζ !

     Ένα χιονισμένο απόγευμα Κυριακής ο κύριος και η κυρία Κλαρκ ήρθαν  προς το μέρος μου κρατώντας ένα κουτί. « Αυτό είναι το Χριστουγεννιάτικο δώρο σου Πατρίτσια.» μου εξήγησαν. Όταν άκουσα αυτό το όνομα ανατρίχιασα για άλλη μία φορά μα δεν σχολίασα τίποτα παρά μόνο σκεφτόμουν πως ίσως να μην είναι και τόσο κακοί τελικά. Όταν όμως άνοιξα το κουτί κατάλαβα πως έκανα λάθος. Το δώρο μου για τα Χριστούγεννα ήταν ένα κόκκαλο. « Μα τί νομίζουν πως είμαι ; Σκύλος ;» Αναρωτιόμουνα. Από εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως δεν άντεχα άλλο ! Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει ! Είχα πάρει απόφαση λοιπόν πως έπρεπε να το σκάσω απ’ αυτό το σπίτι.

     Μέχρι την επόμενη μέρα είχα φύγει. Ήταν δύσκολο να αποδράσω χωρίς να με καταλάβει κανείς αλλά ευτυχώς τα κατάφερα. Γύρισα στο δρομάκι όπου ήμουν και το χαρτόκουτό μου ήταν όπως πριν. Δεν το είχε πειράξει κανείς ούτε και ο άνεμος. Ήμουν λίγο λυπημένη που είχα μεγαλύτερες προσδοκίες γι’ αυτούς τους ανθρώπους αλλά τί να έκανα ; Αυτά έχει η ζωή.

     Αφού πήρα έναν υπνάκο άκουσα μία φωνή να λέει « Να την κρατήσουμε ; Σε παρακαλώ μαμά ;» Γύρισα το κεφάλι μου και είδα ένα πανέμορφο κοριτσάκι με μπλε μάτια να με κοιτάει παρακαλώντας την μαμά της να με κρατήσουνε. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που άκουσα που άκουσα το ναι από την μαμά της. Αυτή την φορά δεν είχα αμφιβολίες για τα αφεντικά μου. Ήταν σίγουρα πολύ καλοί άνθρωποι ! Καλά ήταν που θα ξεφορτωνόμουν τους Κλαρκ, αλλά πιο πολύ χαιρόμουν που δεν θα ξανάκουγα να με φωνάζουν Πατρίτσια!

     Τελικά αποδείχθηκαν όντως καλά αφεντικά κι εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι η πιο ευτυχισμένη γάτα στον κόσμο !

 

 

 

Κύπρου & Ιωνίας 4
ΤΚ 15669, Παπάγου
Τηλ  : 2106540786
Φαξ : 2106532325
email: 1gympapagou@sch.gr

JSN Epic is designed by JoomlaShine.com